Ὁ ἄ­σω­τος ἀ­δελ­φὸς

Ὁ ἄ­σω­τος ἀ­δελ­φὸς

ΛΙΑ οὔ­τε ποὺ τὸν πρό­σε­ξε μπαί­νον­τας. Κά­τι γύ­ρι­σε νὰ πεῖ στὸν Τά­κη καὶ τό­τε εἶ­δε τὸν Τζέ­νι ποὺ ἦ­ταν ἀ­κό­μη κά­τω. Κού­νη­σε τὸ κε­φά­λι της καὶ ἔ­φυ­γε. Με­τὰ ἀ­πὸ λί­γο γύ­ρι­σε ὁ Τά­κης μὲ τὸ τσαν­τά­κι του στὸ χέ­ρι. Ἔ­βγα­λε ἀ­πὸ μέ­σα εἴ­κο­σι, σα­ράν­τα εὐ­ρώ. «Γιὰ νὰ μὴ μὲ πρή­ζεις.» Ὁ Τζέ­νι ἔ­τρι­ψε τὸ ση­μά­δι ποὺ τοῦ εἶ­χε μεί­νει ἀ­πὸ τὸ σχῆ­μα τοῦ πλα­κα­κιοῦ. Ἀ­πὸ τὴν ἀ­νοι­χτὴ πόρ­τα τῆς κρε­βα­το­κά­μα­ρας φαι­νό­ταν ἡ Λί­α ποὺ ἔ­βγα­ζε τὰ ροῦ­χα της. Ἔ­ρι­ξε μιὰ μπου­νιὰ καὶ τὸ πο­τή­ρι μὲ τὸν φρα­πὲ ἔ­γι­νε θρύ­ψα­λα στὸν τοῖ­χο. Στὸ ὑ­πνο­δω­μά­τιο ἀ­κού­στη­κε ἕ­να ἐ­λα­φρὺ μουρ­μου­ρη­τό.